تو ترسیدی از این تاریکیه بیشه..

چشاتو بستیو رفتی..

نفهمیدی که زیر پات..

گل مریم زده ریشه...

نفهمیدی٬ نفهمیدی..

تو شعر وحشی بادو..

توی رقص برگای پاییز..

حدیث مرگ گلهارو..

اگه این خونه تاریکه..

اگه سرد اگه تنها..

چرا این شاخهء مریم..

هنوز دلتنگ اون شبهاست..

نمیدونم.نمیدونم..

کجا میمیره این ریشه..

کجای قصه  میمونه..

کجای این شب بیشه..

پشت این پنجره میمانم من...

خیرهء غسل سحر با شبنم..

مات جان دادن شب..

تا نگوید کوچه..

رهگزر تاب نداشت...

رهگزر هر قدمش عادت بود..

پشت این پنجره میمانم من...

کوچه با رهگزران دم صبح میخندد..

چشم من میگرید..

چشم من میگرید..

تل خاک کوچه ٫که به من تعنه زدی..!

من به تو خندیدم..

تو سحر با دگری...!             

پشت این پنجره میمانم من...

کوچه با رهگزران دم صبح میخندد..

چشم من میگرید..

چشم من میخندد..

مطرب٬ به وزن ناموزون مرٍٍثیه.

                     میخاند٬ در آستانه فصلی نو.

هجوم صفرها را ٬ بر یکایک٫ یکهای روزگار

سراب گامهای کوچه را برف شسته است.

آن سانی که٬ انسانی٬ اینسان نبوده است.

ترا چگونه باید نوشت؟

                              چگونه؟

قیمت پینهء دستان یه مرد..

سایه ای از شب نیست..

که فروغی بزند٬ پس هر تیرکِ ابستن نور..

لج ِ لالای شبانه غزلیست..

 ناخلف من بودم..

در گمانی ساده..

که شرابی کهنه٬ حظی از خاطره ها میسازد...

جبری کهنه..

مرگی تازه..

فصلی دوباره سرک میکشد از دیواره های باغ..

مشام کدامتان هراسی بر بزکهاتان نهاده است؟؟؟

های گلها..

های جوانه ها..

مترسک وارث دردیست از مرگی...

                            ...........................................................................

                            جبر تلخ فصل تازه

                            بزک شبونهء گل

                            گریه هایی از مترسک

                            واسه تنهاییء بلبل

باد بد دوباره پیچید

نعره زد تو گوش کوچه

فصل پاییز و مرگ

واسه برگا وقت کوچ ِ

                         رقص سایه های دیروز

                         دیگه وارثی نداره

                         باغبون با خونه قهره

                         وقتی باد بد بیداره

من به باد بد سپردم

تک تک برگای سبزو

تکو تنها پر کشیدم

تا به بیشهء تن تو

             روبان سیاه گلهای سرخش را

                                                       عاشقانه میبافد.

هوای تازه٬

         از پنجره پاسبان پسوند رود سیاه می اید.

   در تبادل نفسهای هرز ادمکان مإدوم به دیوار اتاق.

فاحشه ای ناقوس میکشد شب را        

                                       در جبر نا عادلانه٬اعداد.

                               عشق تنهاست.

با ستاره امشب.

از عروسک گفتم.

که مرا شاعر کرد..

که مرا برد به خواب..

بی نفس هر نفسم را بوسید..

پر صحبت بودم٬

در خیال ِ خوابی با خیالی کهنه..

هرم تعداد نفسها میگفت..

که ستاره عریان..

گوش شب را پر کرد که به من خواب ندهد...