هنوز عشوه گری را ٬از یاد نبرده ای...

چون دختران ده٬ که بلوغ شان را

                                     به رنگهایی نامزون ساب میدهند..

ای پیر٬ گرم.........

ای ٬افتاب........

در کدام چشمک٬ کدام ثانیه بود؟

چشمان خفته خاک سرد زمستان را فریفتی٬به مساوات بوسه ای...

اینجا٬عشق را در پیچیدگیء چند گره قربانی میکنند..

میفروشند...

میدزدند.....

هر جا که نرگسی باشد.

شب میلاد من گم بود ، بدون مرز و محدوده...

نفسهام خسته از هم بود، از این تکرار بیهوده...

شب خاکستری گم بود ،شب ابی خیالی بود.

برای بوسه شبها ، سحر وقت جدایی بود..

نه تنهایی به تنهایی ، نه بودن جنس بودن بود...

واسه پایان این تقویم ، فقط این معجزه کم بود..

تو(ی) قلب نرگس پاییز ، کنار مرگ این قصه...

تو میلادو به من دادی، واسه دلبستگی بسه...

هنوز چند قدمی هست مرا...

بیا که میهمان٫ کوچه ها باشیم٬

                                       با آرایش باران..

     بودن٫ دیریست آبستن ِ نبودن است..

بیا لحضه ای برقصانیم٬ برگهای باران خوردهء کوچه ها را..

                                   ¤¤¤¤

خجل تر از ٬

                  تمام چراغهای روشن مانده از دیشب.

میهمان٬ 

          پوزخند خورشید بوده ام.

اندم که٬

         شب را به اغوش کشید.

هیچگاه...

اری هیچگاه٬

                شمارش ستارگان پایانی ندارد مرا.

زمستان!!!

با درختانی که لالایی قصه هایم را میفهمند.خصومت کرده ای امسال؟

هنوز از خود ٬چیزی نگفتم با درختانم.

داستان٬بی مهری خورشید را در مهر.

خروش رود٬ از نم نم باران.

هجوم برف٬ بر تنهایی این باغ.

شروع عشق٬ با تابوت برف زمستان را نگفتم با درختانم.

هنوز این اشکها٬این برگها سبزند.

تو را بر دوش میگیرم..

                                  مثال کوله بار خستگیهایم...

کدامین واژه در عصیان شهوتهای بیمارش مدارا میکند با من؟؟؟

بقا از جنس کفتاری که از پسماندهء این زندگی سیر است بیهودست...

نماز پرسه در بیعاری این شهر تنهاییست...

تو را بر دوش میگیرم...

                         نفس میسابد این خورشید...

تو را بر دوش میگیرم...

                         مثال کوله بار خستگیهایم...

تو ترسیدی از این تاریکیه بیشه..

چشاتو بستیو رفتی..

نفهمیدی که زیر پات..

گل مریم زده ریشه...

نفهمیدی٬ نفهمیدی..

تو شعر وحشی بادو..

توی رقص برگای پاییز..

حدیث مرگ گلهارو..

اگه این خونه تاریکه..

اگه سرد اگه تنها..

چرا این شاخهء مریم..

هنوز دلتنگ اون شبهاست..

نمیدونم.نمیدونم..

کجا میمیره این ریشه..

کجای قصه  میمونه..

کجای این شب بیشه..

پشت این پنجره میمانم من...

خیرهء غسل سحر با شبنم..

مات جان دادن شب..

تا نگوید کوچه..

رهگزر تاب نداشت...

رهگزر هر قدمش عادت بود..

پشت این پنجره میمانم من...

کوچه با رهگزران دم صبح میخندد..

چشم من میگرید..

چشم من میگرید..

تل خاک کوچه ٫که به من تعنه زدی..!

من به تو خندیدم..

تو سحر با دگری...!             

پشت این پنجره میمانم من...

کوچه با رهگزران دم صبح میخندد..

چشم من میگرید..

چشم من میخندد..